«Το χαμόγελο του κλόουν» -αφιέρωμα-

kloounΟι «κλόουν» κάνουν
τους άλλους να χαμογελάνε…
αλλά το δικό τους χαμόγελο..πρέπει να το ζωγραφίσουν…!!

 

 

«Χειροκροτήστε Θεατές τον Κλόουν τον μεγάλο
Χειροκροτήστε φίλοι μου τον Κλόουν τον τρανό
Που περπατά ανάποδα στη γή με τα δυό χέρια
Και με τα δυό τα πόδια του πατάει τον ουρανό
Και υπόταξε τον ουρανό, κι έγινε η γή δική του
Μ’ όπλο την αθωότητα ο Κλόουν την παιδική του»
Γιώργος Μαρίνος

«Ο Νικόλας ο κλόουν»
Στην όμορφη Ζάκυνθο, πριν πολλά πολλά χρόνια ζούσε ένας κλόουν που τον λέγανε Νικόλα.
Κάθε πρωί, που ξυπνούσε σηκωνόταν χαμογελούσε πλατειά στον καθρέφτη του, έπαιρνε το κουτί με τις κλοουνομπογιές του και έβαφε το πρόσωπό του. Με την άσπρη μπογιά ζωγράφιζε δυο μεγάλους κύκλους γύρω απ’ τα μάτια του. Με την κόκκινη μπογιά έβαφε την άκρη της μύτης του και την έκανε σαν μια μεγάλη φράουλα, ύστερα σχημάτιζε ένα πιο πλατύ χαμόγελο γύρω απ’ το χαμόγελό του. Τέλος με την μαύρη έκανε δυο ψεύτικα δάκρυα πάνω στα μάγουλά του.
Ύστερα ο Νικόλας φορτωνόταν το βιολί του, την φλογέρα και το ντέφι του, έχωνε στις φαρδιές του τσέπες μπαλίτσες, πανάκια, πολύχρωμα μαντήλια και ένα σωρό άλλα πράγματα που του χρησίμευαν στις ταχυδακτυλουργίες του και έτσι κατέβαινε στην πολιτεία. Μαζί του είχε πάντα και την αγαπημένη του κότα, που τον ακολουθούσε παντού, από δρόμο σε δρόμο και από πλατεία σε πλατεία. Όπου κι αν στεκόταν ο Νικόλας και άρχιζε τις μουσικές του, τα αστεία και τα κόλπα του, μαζευόταν ένας πολύχρωμος κόσμος, μικροί και μεγάλοι. Σε όλους άρεσε να τον βλέπουν και να γελούν με την καρδιά τους. Η κότα βοηθούσε τον Νικόλα φέρνοντάς του τις μπαλίτσες του, που καμιά φορά του ξέφευγαν και κυλούσαν μέσα στα πόδια του κόσμου. Τραγούδαγε ο Νικόλας, κακάριζε η κότα. Σφύριζε ο Νικόλας, κωλοτούμπα η κότα. Κι’ όταν τελείωνε την παράστασή του ο Νικόλας, μάζευε τα λεφτά που του έδινε ο κόσμος μες’ το παλιό καπέλο του και η κότα του, χαρούμενη έκανε ένα σωρό μικρές κωλοτούμπες, ξανακακάριζε και με τον τρόπο της ήταν σα να έλεγε ευχαριστώ.
Έτσι για πολλά χρόνια ο Νικόλας ο κλόουν, ζούσε κάνοντας τους ανθρώπους να γελούν. Σιγά σιγά όμως πέρασε ο καιρός, ο Νικόλας γέρασε και κουράστηκε. Ψόφησε και η κότα του μια μέρα και ο κλόουν ο Νικόλας δεν ξαναφάνηκε στην πολιτεία.
Εκεί κοντά ήταν ένα παλιό μοναστήρι και ο Νικόλας που δεν του άρεσε η μοναξιά, πήρε την απόφαση να πάει και να ζήσει εκεί τα τελευταία του χρόνια. Στο μοναστήρι ζούσαν πολλοί καλόγεροι, που προσεύχονταν και δούλευαν σκληρά, από το πρωί ως το βράδυ. Άλλοι καλλιεργούσαν λαχανικά, άλλοι ζωγράφιζαν εικόνες με αγίους, άλλοι έγραφαν σε χοντρά βιβλία.
O καημένος ο γέρο Νικόλας δεν τα κατάφερνε σε αυτές τις δουλειές και οι καλόγεροι του λέγανε συχνά : «Νικόλα είσαι άχρηστος!». Ο Νικόλας στεναχωριόταν πολύ όταν το άκουγε, κατέβαζε το κεφάλι του και πήγαινε να κάτσει μόνος του σε μια απόμερη γωνιά του περιβολιού. Τα ρούχα του
Κλόουν που φόραγε κάποτε τα είχε από καιρό κρύψει σε ένα μπαούλο, και τώρα φορούσε ράσα και αυτός όπως και οι καλόγεροι. Ούτε είχε πια στα μάγουλά του τα ψεύτικά του δάκρυα. Τα δάκρυα που έτρεχαν στο πρόσωπό του τώρα ήταν αληθινά, γιατί ο Νικόλας ο Κλόουν ήταν πολύ λυπημένος. Ένα βράδυ όταν οι καλόγεροι κοιμόντουσαν, ο Νικόλας που δεν τον έπιανε ύπνος, σηκώθηκε και πήγε στην εκκλησία του μοναστηριού. Έσπρωξε την βαρειά πόρτα, μπήκε μέσα στην μισοσκότεινη εκκλησία και είδε τον Χριστό στον ξύλινο σταυρό του. Ο Γέρο Κλόουν προχώρησε, στάθηκε ακίνητος κάτω από τον σταυρό και σκούπισε τα δάκρυά του. Ξαφνικά άρχισε να κάνει τα κλοουνίστηκά του αστεία μπροστά στον Χριστό, ακριβώς όπως πριν πολλά χρόνια στις πλατείες της πολιτείας. Ο Νικόλας χάρηκε πολύ που έδωσε μια τέτοια ωραία παράσταση για τον Χριστό, και από τότε πήγαινε κάθε βράδυ στην εκκλησία για να κάνει τα αστεία του.
Αυτό κράτησε πολύ καιρό ώσπου ένα βράδυ, ένας καλόγερος άκουσε θόρυβο στην
εκκλησία και πηγαίνοντας μέσα είδε τον Νικόλα. Ο Καλόγερος τρομαγμένος, έτρεξε στον ηγούμενο του μοναστηριού φωνάζοντας:
<Ο Νικόλας τρελάθηκε, Ο Νικόλας τρελάθηκε. Περπατά με τα χέρια μέσα στην εκκλησία μπροστά στον σταυρωμένο Χριστό! Τον είδα, τον είδα να κάνει και κωλοτούμπες, τον είδα να βγάζει και χρωματιστές μπάλες από το στόμα του.>
Ο ηγούμενος ακούγοντάς τον έγινε έξω φρενών. Έτρεξαν γρήγορα μέσα στην εκκλησία, άρπαξαν τον ξαφνιασμένο Νικόλα και άρχισαν να τον σέρνουν για να τον βγάλουν έξω. Και τότε λένε, έγινε το θαύμα. Ο Χριστός μέσα από τις φωνές και τη φασαρία, κατέβηκε από τον σταυρό του, τράβηξε τον γέρο Κλόουν στην αγκαλιά του, προστατευτικά του σκούπισε τον ιδρώτα, και είπε : Αφήστε τον ήσυχο! Είναι εύκολο να κάνεις τους ανθρώπους λυπημένους, μα δύσκολο να τους κάνεις χαρούμενους.
Ο Νικόλας σε όλη του τη ζωή έδινε γέλιο αγάπης, χαρά στους ανθρώπους. Γι’ αυτά του λοιπόν τα χαρίσματα που έκανε ευτυχισμένους μικρούς και μεγάλους, αξίζει και τη δική μου ΑΓΑΠΗ.
Ο Ηγούμενος έμεινε άφωνος ακούγοντας τον Χριστό, και κοιτώντας τον Νικόλα, είδε ότι τώρα κυλούσε ένα δάκρυ πάνω στο γελαστό πρόσωπο του γέρο Κλόουν.

Ένα δάκρυ να κυλάει σαν μικρό γυαλιστερό διαμάντι

Γιώργος Μ. Μαρίνος (αναδημοσίευση)

Το χαμόγελο του Κλόουν
στίχοι-μουσική: Γιώργος Σταυριανός

Κάθε σου λέξη και μια προσμονή
κάθε σου ελπίδα κι από μια πληγή
τα χέρια δένεις στον κόσμο κοιτάς
κι είναι σαν πάντα ν’ αποχαιρετάς.

Κόκκινα χείλη όνειρα χλωμά
ποτέ το τρένο σου δε σταματά
μη με κοιτάς ξέρω δε μ’ αγαπάς
όταν με βία στο πλήθος γελάς.

Μες στο σκοτάδι σαλεύει το φως
να τα κατάφερες! Γελάει ο μικρός.
Τι να `ν’ αυτό που έτσι λαμποκοπά
παίξιμο φάλτσο το δάκρυ κυλά.

Γέλα παλιάτσο, γελάμε κι εμείς
δεν σε ρωτάμε τι έχεις να πεις
γέλα στον πόνο και κάν’ τον γιορτή,
για αύριο οι πίκρες, σκοτούρες καημοί.

Όμως για σένα είναι πάντα γιορτή
ε και τι να κάνουμε, κυλάει η ζωή
γέλα στον πόνο σου και στην χαρά
τι πανηγύρια και τι συμφορά.

Αλήθεια, σκέφτηκε ποτέ κανείς
αν έχεις κάτι κι εσύ να μας πεις;
Μα ό,τι κι αν έχεις άστο γι άλλη φορά
το τρένο φεύγει και δε σταματά.

«Η ζωή του Κλόουν» της Αλκμήνη Γιαμπανίδου, «πετάει» ελεύθερα στο διαδίκτυο από τις Εκδόσεις Σαΐτα.

κλόουν κατασκευεςκλοόυν κατpuzzle - klooun

About Anna's Pappa blog

Διαχειρίστρια του Anna's Pappa blog. Το ιστολόγιο που θέλει να γίνει ένας τόπος συνάντησης παιδιών, δασκάλων και γονέων. Είμαι δασκάλα στο 18ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης και συγγραφέας παιδαγωγικών. Όλα τα χρόνια στην εκπαίδευση δίδαξα διαθεματικά και διεπιστημονικά. Πιστεύω μου είναι ότι όλα τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να μάθουν πώς να μαθαίνουν και να αποκτούν δεξιότητες. Τα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια διαρκούν μια ολόκληρη ζωή!!
This entry was posted in πρόταση, αποκριάτικες and tagged , . Bookmark the permalink.

Μία απάντηση στο «Το χαμόγελο του κλόουν» -αφιέρωμα-

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s